بهترین سن ازدواج

ازدواج،بهترین سن؟

بهترین سن ازدواج دختران و پسران

ازدواج

ازدواج برای دختر و پسر امری است غریزی و فطری. هر زمان این غریزه و فطرت و رشد سنی و عقلی و اجتماعی بیدار شود و دختر و پسر نیاز به ازدواج در درون‌شان بیدار شود، این زمان، زمان ازدواج آن شخص است. این نیاز به ازدواج اکثراً بعد از سنّ بلوغ شرعی دختر و پسر پیش می‌آید؛ امّا زمان ظهور این نیاز در افراد متفاوت است. اگر جوانی به «بلوغ جسمی» و «بلوغ عقلی» رسیده باشد، آماده ازدواج است. در افراد مؤمن و باهوش، این بلوغ جسمی و عقلی زودتر حاصل می‌شود. پس سنّ ازدواج چیزی است نسبی که در افراد و جوامع مختلف، متفاوت می باشد. ما در این‌جا شرایطی را که یک شخص را به سنّ ازدواج می‌رساند، مطرح می کنیم. این شرایط باید در هر دختر و پسری باشد تا یک ازدواج موفّق داشته باشد. همچنین باید گفت که تعیین کردن سنّ برای ازدواج و یک نسخه پیچیدن برای همه افراد، امری است اشتباه؛ چون هر کسی در سنّی خاص این شرایط را در خود می‌یابد.

شرایط لازم برای رسیدن به سنّ ازدواج:

۱٫ رشد جسمانی:

دختر و پسر باید از لحاظ جسمی به بلوغ برسند. یعنی دختر و پسر توانایی جنسی داشته باشند. تحقیقات نشان می‌دهد دختران در سن سیزده تا چهارده سالگی اکثراً بلوغ جنسی پیدا می‌کنند؛ البته تمامی دختران، دیگر تا هفده سالگی بالغ رسیده‌اند. در پسران نیز از سنّ چهارده تا هفده سالگی، همگی بلوغ جنسی پیدا می‌کنند. اولین شرط برای ازدواج همین بلوغ جنسی است که عموماً در دختران در پانزده سالگی و در پسران در شانزده سالگی حاصل می‌شود. منظور از بلوغ جنسی این است که اندام‌های جنسی دختر و پسر آمادگی مسائل زناشویی داشته باشند.[۱]

به عبارت دیگر بلوغ جنسی عبارتست از خواسته‌های فیزیولوژیکی و غریزی یک فرد. ازدواج هم جوابی است به این خواسته‌ها؛ هر چه‌قدر هم بین این دو سؤال و جواب، فاصله بیشتر باشد، عقده‌های روانی بیشتر است.[۲]

۲٫ رشد عقلی:

به یقین زمانی که فردی رشد فکری لازم جهت انتخاب همسر را نیافته است، نمی‌تواند برای اقدام به ازدواج مصمم شود. چه بسا قدرت تشخیص مصلحت یا مفسده در ازدواج با فرد مورد نظر را هم نداشته باشد؛[۳] رشد فکری پس از بلوغ جسمانی رو به تکامل می‌رود. پس از بحران‌های بلوغ، فرد استعدادها، توانایی‌ها و امکانات محیطی خود را بهتر می‌شناسد و نسبت به شخصیّت خود، آگاه‌تر می‌شود. در نتیجه تصمیماتش بیشتر از عقل نشأت می‌گیرد تا احساسات.[۴] (به خلاف تصمیمات دوران بلوغ)

۳٫ رشد عاطفی:

رشد عاطفی و احساسی از شرایط لازم برای ازدواج است و دارای محاسن و مزایای زیادی است. از جمله این‌که: قدرت محرکه انسان است؛ عامل اتصال و پیوستگی و تلطیف انسان‌ها و جوامع است؛ از مهم‌ترین عوامل موفقیّت در زندگی زناشویی است. فرد برخوردار از رشد عاطفی، مهار احساسات منفی و مثبت خود را در دست دارد. او در ابراز خشم، ترس، گریه، شادی، محبّت و غیره، در محدوده مورد قبول جامعه عمل می‌کند؛ نه این‌که چون کودکان، هنجارشکنی کنند. رشد عاطفی نیز مانند رشد عقلی به سنّ تقویمی نیست؛ بلکه به میزان یادگیری، تجارب فرد و از همه مهم‌تر تعامل عاطفی کودک با والدین و دیگر بزرگسالان آموخته می‌شود.[۵]

۴٫ رشد اجتماعی:

رشد اجتماعی رابطه نزدیکی با رشد عقلی و رشد عاطفی دارد. انسان دارای چهار دنیای اجتماعی است: خانواده، مدرسه، شغل و دوستان که فرد را باید از نظر اجتماعی در آنها مورد ارزیابی و بررسی قرار داد. فردی که از رشد اجتماعی برخوردار است، روابط اجتماعی (از جمله رابطه بین زن و شوهر) را بهتر درک می‌کند، به دیگران احترام می‌گذارد، حقوق دیگران را محترم می‌شمارد و نقش، وظایف و مسئولیت‌های مربوط به خویش را به نحو أحسن انجام می‌دهد.[۶]

۵٫ رشد اخلاقی:

روابط زناشویی همانند هر ارتباط اجتماعی دیگر بین انسان‌ها، با در نظر گرفتن ارزش‌های اخلاقی و معنوی زن و مرد است که منجر به سعادت و معنویت زندگی آنان می‌شود. بسیاری از امور و مسائل زندگی زناشویی، در چارچوب اخلاق و فضایل اخلاقی قابل حلّ است و هر اندازه زن و شوهر متخلّق به اخلاق و رفتار پسندیده مانند صداقت و گذشت، درستی و فداکاری و… باشند، زندگی‌شان از سلامت و آرامش بیشتری برخوردار خواهد بود.[۷]

اگر دختر و پسر این شرایط را دارا بودند، می‌توانند ازدواج نمایند. البته باید دانست مناطق، محیط‌ها، جامعه‌ها، نسل‌ها، نژادها، قبیله‌ها، خانواده‌ها و افراد (تفاوت‌های فردی)، در این زمینه یکسان نیستند؛ بلکه تفاوت‌هایی با هم دارند. مثلاً در سرزمین‌های «گرمسیر»، بلوغ جنسی زودتر فرا می‌رسد تا مناطق «سردسیر»؛ یا در محیط‌های باز و شلوغ که برخورد زن و مرد و دختر و پسر بیشتر است، یا در محیط‌های غیرمذهبی و بی‌بند‌و‌بار که مسائل محرم و نامحرم و حجاب و عفّت کمتر رعایت می‌شود، بلوغ جنسی زودتر فرا می‌رسد تا در محیط‌های مذهبی و پاک و با‌عفّت و پای‌بند به قوانین شرعی. همچنین در خانواده‌های غیرمؤدب و بی‌فرهنگ که رعایت حفظ مسائل جنسی را نمی‌کنند و احیاناً بچه‌ها شاهد برخی مسائل ویژه میان پدر و مادر خود هستند، بلوغ جنسی زودتر فرا می‌رسد تا خانواده‌هایی که این مسائل را رعایت می‌کنند. کمیّت و کیفیّت خوراک و غذا نیز در این موضوع تأثیر دارد: آنهایی که غذای بیشتر و قوی‌تری می‌خورند، بلوغ جنسی‌شان سریع‌تر است. آن‌چه آمار و تحقیقات نشان می‌دهد، حاکی از آن است که بهترین سن ازدواج برای پسران نوزده سال و برای دختران شانزده سال است. البته این سن متوسط است؛ ممکن است پسر یا دختری زودتر از این نیاز به همسر داشته باشد که باید اقدام شود.[۸] در مسأله ازدواج نباید بیشتر به مسائل اقتصادی توجه کرد و ازدواج را به تأخیر انداخت که اگر به تأخیر بیفتد، باید شاهد فساد و فحشاء در جامعه بود. جوان اگر هنگام ازدواج نتواند ازدواج نماید، تحت فشارهای جنسی و روانی از راه‌های غیرصحیح خود را ارضاء خواهد کرد. تحقیقات نشان می‌دهد که اگر جوانان خوب آموزش ببینند، هم زندگی لذّت‌بخشی بعد از ازدواج خواهند داشت و هم فرزندانِ کسانی که در سنین گفته شده ازدواج کنند، سالم‌تر و باهوش‌تر خواهند بود و در آینده با فاصله سنی کم، ارتباط بهتری با فرزندان خود خواهند داشت.[۹]

پیامبر اسلام ـ صلی الله علیه و آله ـ :

با هم‌سان و هم‌شأن خود ازدواج کنید، بعضی مؤمنان مناسب و هم‌شأن یکدیگرند.[۱۰]

 

منبع: تبیان

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

خوشحال میشیم دیدگاه خودتون رو بنویسید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.